Depresja (16)

Ludzie niewidomi
Bez kształtów, bez cieni
W swym czarnym jestestwie
Potyka ją się o formy barw
Budzą przedmioty
Dotykiem stwarzają ich nowy kształt
Rzecz napotkaną, nieznaną
Ostrożnie przemyślą
Zapamiętają chwilę
Naszkicują kontury w czerni -
We własnej nocy...
Na półkę odłożą - pójdą dalej
Nie przesuwając się o krok.

Rzeczywistość posiada

Kształt

Zapach

Smak

Czerń -
W tym samym punkcie

Zawsze taka sama

W innym - nie ma innego.