*** (9)

Mówi
Nieznanym głosem wiatru
Szelestem wśród liści

Przegląda się w kropli rosy
Wyciąga z niej zapach łąk

Ubrany we mgłę
Boso po polach chodzi

Łapie słońce
W kielich zrobiony z rąk

W międzyczasie
Traci chwilę
By spojrzeć w mrok
By zgłębić naturę nocy

Przysiada zmęczony w cieniu gwiazd
Głowę w pachnące zioła kładzie
I pozwala
By księżyc upił go snem...

Ukojony cichym słowem
Zasypia między płatkami
Mojej świadomości...

Obiecał, będzie mi krwią i rosą.