*** (27)

Nasiąkły firany ognia oddechami gałęzi
Łudząco podobne do nas szczęśliwych -
Porozrywanych na strzępy.

W kostiumie skrojonego na miarę dziecka
Przez lata łatamy powstałą tam wiarę
Ścinkami z nieba i z piekła.

Skuleni przyglądamy się z bliska
Rozumowi w logicznym gwałcie przyszłości
Podnieceni samo-destrukcją samych siebie.

Zgubiłam się jednorazowo w przestrzeni
Jednocześnie sięgając w otchłanie nieba i piekła

Czułam w sobie tyle Boga - co Bóg wtedy w sobie człowieka.