*** (7)

Do ludzi
Do pierścieni
Do dotyku za siebie rzuconego
Na nic się zda pułapka na psi urok.

Do ludzi, po trupach do ludzi
I mało mi będzie jeszcze ludzi
Nawet, gdy otoczą mnie ciasno
I zabiorą z powietrza tylko mój tlen.

Do pierścieni na głowach popiołem posypanych
Krzyczę by zadrżał majestat pokory wśród wyklętych
I kręgi rozbłysłe zaciśnięte na szyi na kształt obroży
Rozerwę i wrzucę połamane do wspólnego grobu.

Do dotyku za siebie rzuconego się nie przyznaję
Choć nosi piętno szaleństwa –
Na nic się zda być pułapką na psi urok.