*** (3)

Kapelusz słomiany założył na głowę
Na kosturze się wsparł
I z mchu odczytał
Kocich ścieżek zanikły szlak.

Miał w zwyczaju się odwracać
Machać ręką do stojących w polu strachów
A z twarzy nigdy nie starty pył
Naszkicował tam mapę podróży.

Był wiatrem –
Poorane ręce każde ziarno zasiewały
W rozgrzebanej, ciepłej ziemi...

Mistrz bezdroża –
Uczył dokąd mają lecieć ptaki
Potem na fujarce tkał ptaków dalszy los...