*** (5)

Rozleciał się misternie pleciony kosz
Wiatr wyczesał mu grzebieniem starym
Uschłe włosy pajęczyną poplątane
A on żółte liście powyrywał z łysiejącej głowy...

Wianek ze stokrotek słońce zasuszyło
Bawiące się ptaki wyciągnęły nitki z zielonej sukienki
Ostatnia ulewa zmyła wyzywający makijaż
I z pooranej zmarszczkami twarzy
Znikły nawet maków czerwone piegi...

Zasnęli oboje jak kochankowie nadzy
Nieświadomie chylili się ku sobie
On konary swoje ciężko zwiesił
Ona czule przyjęła je na swoim łonie...