*** (25)

Jesteśmy jak czerwone plamy
Które spopieleją
Na obrzeżach waszych
Nasze kąty nie krwawią

Siadamy w pożarze zboża
Choć chleba dać nie chce
To młynem jesteśmy
Dla płodów tej rdzy

A woda wasza
Ciemnych włosów dymem
Ognia dogasić nie może
Lecz zwisa
Gałęziami uschłych drzew...

Jesteśmy jak kruki olbrzymy
Na żniwa ślepych pozostałe tkaczy
Szpony tępimy
O głodnego kłamstwa białość
I nieba dziury rozszarpane