*** (47)

Wywołuję wiatr z nory lasu
Rozczochrana korona drży spłoszona
Nagłą śmiałością świerszcza...

Budzi się Dzikość senna
Pod paprocią
Pod zroszoną pajęczą ręką
I patrzy spokojnie
Jak mrówka niesie
Poezji mroczne źdźbło...

Leniwie powstaje Żywioł głodny
Szponami za zmysły chwyta
Bezwładne niosąc serce
W ciało mojego człowieka.